Alabalık Ne Kadar Büyür? Bir Balığın ve Bir Genç Yüreğinin Hikâyesi
Başlangıçta Bir Hayal
Kayseri’nin soğuk sabahlarından birinde, babamla birlikte dere kenarında yürüyorduk. Belli ki, babam yine bir şeyler planlamıştı; çünkü onun planları genellikle sessiz ve derinden gelir, tıpkı bu sabah gibi. O zamanlar, henüz çok gençtim; hayatın ne kadar karmaşık olduğunu tam olarak anlamıyordum ama bir şey vardı: Bu alabalık çiftliği meselesi beni çok heyecanlandırıyordu.
Babam, alabalık yetiştiriciliği yapmanın ne kadar zor ama bir o kadar da keyifli olduğunu anlatıp duruyordu. “Baksana,” demişti, “alabalık ne kadar büyür, bilmem ama biz büyütürüz. Hem de kendi ellerimizle.” Kendisini anlatırken gözlerindeki parıltıyı unutamam; aslında sadece bir balık değil, o parıltı aynı zamanda umuttu, sevdaydı.
İlk Başarı, İlk Hayal Kırıklığı
Aylar geçti, ve alabalıklarımız büyümeye başladı. Babam her gün onları beslerken, ben de izledim. Gözlerimle izlemek yetmezdi; onları sevmenin, büyütmenin, onlarla birlikte olmanın verdiği huzurla da büyümek istedim. Balıkların büyüdüğünü görmek bana her şeyin imkansız olmadığını hatırlatıyordu.
Bir gün, sabah erken saatte balıkların suyunu değiştirirken, bir şey fark ettim: Bazı alabalıklar diğerlerinden daha yavaş büyüyordu. İçimde bir gariplik hissettim. O an, balıkların büyümesinin sadece ne kadar su verildiğiyle değil, bir anlamda onların ne kadar değer verildiğiyle de ilgisi olduğunu düşündüm.
O hayal kırıklığına uğradım, belki de daha çok bekledim. Babam yanı başımda, elindeki kovayı suya boşaltırken, bana dönüp gülümsedi. “Alabalık ne kadar büyür biliyor musun?” dedi. “Bazen çok fazla bekleyerek, sabırla büyür. Ama bazen de çok hızlı, beklenmedik bir anda büyüyebilirler.” Babamın bu sözleri, bana sadece balıkların değil, hayatın da ne kadar sabır gerektirdiğini öğretti. Her şeyin hemen olmasını beklememek gerektiğini, her şeyin zamanla olacağını anlamamı sağladı.
Yavaş Yavaş Büyümek, Umut Ederek Beklemek
Zamanla alabalıklarımız büyüdü, bazıları daha hızlı, bazıları ise daha yavaş. Ama bir şekilde büyüdüler. Gerçekten büyüdüler, beklediğimiz gibi. O günlerde fark ettim ki, balıkların büyümesi de tıpkı hayatımın bir parçasıydı. Ne zaman bir şeyler beklesem, zamanın nasıl geçtiğini anlamıyordum. Ama sonra, küçük bir kıvılcım gibi, her şeyin büyüdüğünü fark ediyordum.
İçimdeki heyecan da tıpkı alabalıklar gibi büyümeye başladı. Yavaş ama emin adımlarla. Bazen her şey o kadar sabırlı olmalı ki; çok sabırlı olmaktan başka çaremiz olmadığını kabul etmeliyiz. O alabalıklar büyürken, ben de büyüdüm. Sabırla, heyecanla, zamanla büyüdüm. Her gün biraz daha fazla umut ediyordum, biraz daha fazla inanıyordum.
Bir Sonraki Adım: Kendi Yolumuzu Çizmek
Bir gün babam, büyük bir alabalık gördü ve bana dönüp, “Bak, büyüdüler işte,” dedi. Gerçekten de öyleydi. Balıklar büyümüştü. Her şey zaman almıştı ama sonunda, onlar beklenen o büyük anı yaşadı. O anı ben de yaşadım. Ama bu sadece alabalıkların büyümesi değildi. Bu, hayatımda da bir şeylerin büyüdüğünü, olgunlaştığını görmekti.
Alabalıkların büyümesi bana, ne kadar mücadele etmem gerektiğini, sabırla her şeyin büyüyeceğini ve hiçbir şeyin hemen olmayacağını öğretti. Ben de büyüdüm, büyüdükçe daha çok hayal kurmaya başladım. Her geçen gün, sabırla biriktirdiğim o küçük hayallerin nasıl büyük olacağını görmek bana umut veriyordu.
Bir balık ne kadar büyür? Bu soruya aslında tek bir cevabım var: Ne kadar zaman verirsen, ne kadar sabır gösterirsen, o kadar büyür. Alabalıklar, zamanla büyüdü ve ben de büyüdüm. Her şeyin kendine özgü bir zamanı var; belki de bu yüzden her şeyin kıymetini bilmek gerekiyor.
Ve bir balık gibi, yavaşça, ama emin adımlarla büyüyerek, sonunda bir gün o beklediğimiz anı yakalayacağımızı biliyorum.