Paramesyum Tek Hücreli Mi? Bir Kez Daha Bunu Düşündüm…

Kayseri’nin o sabahın sessizliğinde, pencerenin kenarındaki eski saksıda sararan yaprakları izlerken, gözlerim bir anda uzaklaştı. Hafifçe gözlerimi kısıp, dünyadan kopmuş bir şekilde düşündüm. Gerçekten anlamış mıydım, yoksa sadece kafamı meşgul eden saçma bir soru muydu bu? “Paramesyum tek hücreli mi?” Bu soru birkaç gündür kafamda dönüp duruyordu. Bilimsel bir merak mıydı yoksa içimdeki boşluklardan birini doldurmanın bir yolu muydu? Aslında her şeyin cevabını bildiğimi düşündüm. Ama o an, sanki her şey karmaşıklaşmıştı.

Bir Anlam Arayışı

Kayseri’deki dar sokaklardan geçerken, insanlar telaşla birbirine selam veriyor, gülümsüyor, hayatlarına devam ediyorlardı. Bense sürekli sorgulayan, hep derin düşüncelere dalan bir insan oldum. Herkesin bildiği ve gayet normal bulduğu şeyler, bazen gözlerimden kaçıyordu. Hep o eski günleri hatırlıyordum, ders çalıştığım, komik gözlüklerimi takıp bilimsel makaleleri incelediğim zamanları. Bu, bir şekilde hayatımın bir parçasıydı.

Paramesyum? Akşam arkadaşım Kadir’le bir kafede otururken, bilgisayarımı açıp “Paramesyum tek hücreli mi?” diye yazıp bir cevap aradım. Birden cevap bulamadım. Kadir güldü ve “Açıkçası, seninle bu kadar ciddi konuştuğumu hiç hatırlamıyorum,” dedi. O an, her şey biraz daha karışmıştı. Bu kadar önemsiz bir şeyle kafamı meşgul ediyorsam, belki de hayatımı baştan değerlendirmem gerekiyordu. Ama sonra düşündüm: Bu da bir şeyler öğrenmek, bir şeyleri anlamak için bir fırsat olabilir miydi?

Bunu Nasıl Unutabilirim?

Kayseri’nin çamurlu sokaklarından geçerken, kafamda sürekli dönüp duran bir soru vardı. Hep aynı şekilde mi bakıyordum? Hayatımı basit sorularla mı geçirecektim? İşte o an, “Paramesyum tek hücreli mi?” sorusu belki de bu kadar basit bir şey değildi. İçsel bir huzursuzluk vardı. Sadece bilimsel bir mesele değildi. Belki bu soruyla, hayatın ne kadar karmaşık olduğuna dair bir kapı aralıyordum. İçimdeki bu boşluk, sabahları yerinden kalkamayan bir insanın ruh hali gibiydi.

Bir gece önce, sosyal medya üzerinden biri bana mesaj atmıştı: “Sen niye bu kadar düşünüyorsun?” O kadar şaşırmıştım ki, kafamda da aynı soruyu soruyordum. Niye bu kadar düşünüyordum? Belki de her şeyin anlamını tam olarak kavrayamadan, yavaşça sürüklendim gitmişti. Kayseri’nin taş sokaklarında yalnız yürürken, zihnimdeki bu düşünceler bir uçurum gibi büyüyordu.

İçimdeki Duygularla Tanıştım

Geceyi evde geçirdim. Paramesyum hala kafamda dönüyordu. “Paramesyum tek hücreli mi?” Evet, tek hücreliydi. Bilimsel olarak doğruydu ama bir şey eksikti. O kadar fazla soru vardı ki. Kayseri’deki sokaklar, beni içine almış gibiydi. Yağmur yağıyordu. Düşüncelerim hızla çırpınan bir balina gibi beni içine çekiyordu.

Bir süre sonra, biraz daha sakinleşmeye başladım. Anlamaya çalışıyordum: Bu sorunun cevapları beni daha derin düşünmeye sevk ediyordu. Gerçekten de her şeyin cevabını bulmak mümkün müydü? Ve hep aynı şekilde bakarak, hayatımda değişen bir şey olmalı mıydı?

O kadar kafam karışmıştı ki, sabahları kalkıp tekrar paramesyumu sorgularken bile biraz hüsran duyuyordum. Bilgiye ne kadar yaklaşırsam yaklaşayım, içimde bir eksiklik vardı. Ama paramesyum, bu kadar basit bir şey bile beni derin bir yolculuğa çıkarıyordu.

Sonunda Cevabı Buldum

Bir süre sonra, kaygılarım hafiflemeye başladı. O kadar takıntılıydım ki, Paramesyumun bu kadar basit bir yaratık olduğunu bilmek, belki de daha derin soruları düşünmemi sağlayacak bir işaretti. İçimde bir şey değişmişti. Bilgiyi bir şekilde kabul etmenin, zaman zaman hayatta biraz daha basit olmanın önemini fark ettim. Her soruya anlam yüklememek gerekirdi.

Kayseri’nin soğuk rüzgarları arasında yürürken, artık kendimi farklı hissediyordum. Sorularımın cevapları beni huzursuz etse de, bazen cevaplardan çok yolculuklar daha değerliydi. Paramesyumun tek hücreli olması, belki de tüm bu karmaşık soruların basit bir yansımasıydı. Hayatın her anı bir keşif, bir soru, bir cevapla doluydu. Kendisini bir şekilde bulmalıydı. İşte belki de bu yüzden bazen küçük bir mikroorganizma bile büyük bir fark yaratabiliyordu.

Ve Bir Soru Daha

Gecenin ilerleyen saatlerinde, yine yalnız kaldım. Kayseri’nin her köşesi, her sokağı, beni biraz daha bu düşünceyle sarhoş etmişti. Hala kafamda bir soru vardı: “Gerçekten de bildiğimiz her şey doğru muydu?” Ama belki de bu soruya cevap aramak, paramesyumun ne kadar basit bir yaratık olduğu ile ilgiliydi. Belki de hayat, her zaman kafamızda bir soru bırakmalıydı. Çünkü gerçek bilgi, bazen bu küçük bilinmezliklerde saklıydı.

Hayat, ne kadar basit olsa da, bir şekilde hep aradığımız sorularla devam ediyordu. Sadece bunlara ne kadar değer verdiğimiz, bunları nasıl yaşadığımız önemliydi. Yine bir sabah, Kayseri’nin soğuk sokaklarında, paramesyumun tek hücreli olduğuna karar verdim. Ama bu kararı verdiğimde, hiç de yalnız hissetmedim. O kadar derin düşüncelerle dolmuştum ki, aslında her şey çok daha fazlasıydı.

Kendimi bu anın içinde bulduğumda, basit bir soru bana hayatımın anlamını biraz daha genişletmişti. Sadece tek hücreli bir canlıya bakarak, farklı bir dünyaya açılmamı sağlamıştı.